НОВИ ДОКУМЕНТИ ЗА ЕПСТАЈН – Фокус врз кралското семејство
Принцезите Беатрис и Јуџини повторно изложени на јавна видливост поради објавени милиони страници материјали од случајот
Новиот сет на објавени документи поврзани со случајот Џефри Епстајн повторно го постави семејството Јорк во центарот на вниманието, особено преку влијанието врз принцезите Беатрис и Јуџини, ќерките на Принцот Ендру и Сара Фергусон кои досега се труделе да одржат низок јавен профил.
Американското Министерство за правда соопшти дека на 30 јануари 2026 објавило над 3 милиони дополнителни страници материјали според Epstein Files Transparency Act, вклучувајќи повеќе од 2.000 видеа и 180.000 слики, што ја зголемува вкупната објава на речиси 3,5 милиони страници.
Според медиумските извештаи, новите документи дополнително ја комплицираат приказната дека контактот со Епстајн бил прекинат во 2010 година, а дел од е-пораките од 2011 година, испратени во период на засилено јавно внимание по фотографијата со Вирџинија Џуфре, наводно содржат изрази како „It would seem we are in this together“. Принцот Ендру, сепак, во јавноста претходно негираше незаконско постапување.
Објавените материјали фрлаат сенка и врз улогата на Сара Фергусон, со тврдења за средби и координации во 2009-2010 година, меѓу кои и наводен ручек во Мајами и планови за посета на Бакингемска палата, иако не е секогаш јасно дали тие планови навистина се реализирале.
За Кралот Чарлс III и кралската институција, ова претставува уште еден циклус во кој приватните врски се претвораат во политички и репутациски товар. Најосетлива позиција во целата приказна, според медиумските извештаи, имаат Беатрис и Јуџини, две личности со приватни кариери, но јавна биографија која ги врзува со настани што не ги креирале тие.
Токму поради тоа, дури и протоколарни или професионални активности добиваат дополнителна видливост. Принцезата Јуџини, на пример, беше забележана на уметничкиот настан Art Basel во Доха (5-7 февруари 2026) во рамки на својата работа за Hauser & Wirth, што медиумите го интерпретираат како внимателно „нормализирање“ на секојдневието, но и како присилна јавна видливост во момент кога семејниот контекст повторно се актуализира.
