Права на Бугарите или политички манипулации – Софија го менува методот, но не и целта

Кога ќе навлезеш во калта, назад нема. Пропаѓаш. Токму тоа ѝ се случува на Бугарија, во безумностите против Македонија. Се залетаа и бараа да се согласиме дека нашите татковци и дедовци биле „Бугари“, што значи и ние, и дека сите сме зборувале бугарски дијалект! Ем ние „Бугари“ ем јазикот нивен.

Така е, кога ќе се загуби ориентацијата. Откако удрија со главите во ѕидот, откако се освестија дека сепак сме во 21 век, а не во 18 век, откако светот се крстеше и им се чудеше на паметот, ја свртија страницата и уште повеќе ја утнаа работата. Се сетија дека тие ги бранеле европските вредности, кои Македонија ги гази, и своите бесмислени барања ги свртија на планот на човекови права. Сметаа дека, барем во тоа, светот ќе ги разбере, а тие ќе си ја завршат нечесната работа.

Со оглед дека најзлоупотребуваната политичка манипулација во светот се човековите права, зошто и Софија да не ја искористи? Затоа мутираа, како и вирусот. Сепак, тие не ја менуваат целта, туку само методот. Наместо негирање на Македонците, сега ги бранат правата на Бугари во Македонија, кои, пак, ги нема! Демек, сме ги игнорирале и дебугаризирале, и тоа на свиреп начин!? Да слушаш, да читаш и да не веруваш.

Зарем дотаму стигнале нашите бугарски „браќа“, та не знаат како да си ги лечат историските болки? Зарем целосно ги помешале работите? Зарем не извеле поуки од пактот со фашистите? Си ставија клинец во нога. Не трн. Токму тоа што тие им го прават век и пол на Македонците, сега сакаат да ни го импутираат нам, без ниту еден аргумент! Судот за човекови права во Стразбур има 14 пресуди против Бугарија, за кршење на правата на Македонците, а нема, ниту може да има, ништо слично за нас.

Зарем може да не им биде јасно дека со инсистирањето измислените Бугари да влезат во Уставот на Македонија, минимум е дека истото тоа ќе го бараме и ние за Македонците во Бугарија? А за разлика од „Бугарите“ во Македонија, тие постојат, реални се и автохтони, бројат стотици илјади, а, според потеклото, ги има и над два милиони во Бугарија, иако поголемиот дел се веќе асимилирани.

Зарем не им е јасно дека основен принцип во дипломатијата е реципроцитетот? Ако досега тоа понизно го игнориравме, не може вечно да биде така. Можно ли е да не се свесни дека ни дадоа невидена, историска шанса да поентираме? И да ги ставиме пред свршен чин: или и едните и другите во уставите, или ништо од оваа нивна погрешно замислена екскурзија. Ако сме упорни и конзистентни, светот не може да го игнорира тоа.

Ако, пак, ние не ја искористиме пригодата, тогаш навистина за ништо не нѐ бива. Сите знаеме дека последното што би го направила Бугарија е да го признае македонското малцинство, кое не ужива никакви универзално прифатени права.Такво нешто е незамисливо за нив. Впрочем, бришењето на тамошните Македонци е главната и основна цел на сите овие ујдурми што ни ги прават. Ако веќе ние не сме Македонци, не може такви да има ниту кај нив. Многу просто. Затоа, ние сме на потег.

Огромен дел од народот не може да замисли да ги ставиме измислените Бугари во Уставот, а тие да немаат иста обврска кон Македонците кај нив. Ако некој, сепак, прифати без реципроцитет да се внесат „Бугарите“ во нашиот устав, нема да му гине доживотна робија. Впрочем, мора да се почитува донесената резолуција на Собранието од 2021 за односите со Бугарија.

Во резолуцијата се вели – „преговорите да се водат на рамноправна и принципиелна основа… без никакво условување од едната или другата страна“; „да се почитуваат безрезервно… автохтоноста на македонскиот народ и неговиот историски, јазичен, културен и религиски континуитет“; „да се уважуваат… утврдените факти…, според коишто македонскиот јазик и неговите дијалектни разновидности имаат свој просторен и свој временски континуитет“, а „македонскиот идентитет го црпи својот легитимитет од повеќе вековните традиции, преданија, обичаи, колективна меморија, менталитет, јазик, артикулираната свест за етнокултурната посебност…“. На крајот се бара – „Да се почитува безусловно слободно изразената волја на македонскиот народ, неговата етничка и духовна посебност“.

Факт е дека резолуцијата е од минималистички карактер. Инаку, да донесуваш ваква резолуција, и во неа да не ги спомнеш Македонците во Бугарија, како клуч за односите со неа, е само по себе бесмислено и неразумно. Меѓутоа, во дадените услови, изгласувањето на резолуцијата беше успех за длабоко поделениот македонски народ и го спречува распродавањето на неговите фундаментални интереси. Таа одлучно го отфрла планот наречен „5 + 1“, како и сите претходни предлози. Опсесијата, пак, на нашите политичари со датумот за почеток на преговорите со ЕУ и итаницата што за таа цел секојдневно ја манифестираат, е директна поддршка на бугарските претензии.

Сите мора да сфатат дека, за разлика од нас, Бугарија води прецизна надворешна политика против Македонија, трасирана многу одамна. За истата таа имаат постигнато најширок политички консензус и огромна поддршка од народот. Тие не летаат во облаци, како на пример, Бучковски, кој, изваден од нафталин, се расфрла со македонските национални и државни вредности, како да ги наследил од дедо му. Тој е навистина само извршител, ама тоа не ја намалува неговата одговорност.

 

Објективно, во дадените услови, ние не можеме да се избориме преговарачката рамка да биде како и за сите други, без бугарски мирудии од 19 век во неа, кои се погубни за нас. Истовремено, немаме никаква алатка, уште помалку поддршка, да ги спречиме очекуваните бугарски сопки за време на преговорите, кои ќе треба да го докусурат македонизмот.

Затоа, ЕДИНСТВЕНО ДОЛГОРОЧНО РЕШЕНИЕ ЗА МАКЕДОНИЈА е итно откажување на договорот за (не)пријателство, кој е, и ќе остане, главен столб на бугарските негирања на сѐ што е македонско, преку блокада, уценување и спречување на нашето приближување до ЕУ.

Нивното повикување на договорот има основа бидејќи заедничката историја значи дека е таа бугарска, а подобар доказ дека и ние сме „Бугари“, не може да се замисли. Во него се откажуваме и од јазикот („според Уставот…“), и од Македонците во Бугарија…

За Вашингтон и за Брисел нема да има проблеми да ја поддржуваат Софија во нејзиното повикување на договорот, според нејзините толкувања, во секое од 35-те поглавја. Сето ова што сега Бугарија го поставува како причина за блокадата ќе се имплементира при преговорите. Тие сигурно ќе траат со децении, а можеби и никогаш нема да завршат. Тоа е реалноста.

Ние сме на потег. Ако не го откажеме договорот, алот ни е во калот. Друг избор немаме, ако не сакаме македонскиот народ и неговиот јазик да одат јабана. Процедурата, која е веќе започната, мораме да ја прекинеме. Треба да се преговара за нов, реципрочен договор, што нема директно да се рефлектира на зачленувањето во ЕУ, коешто е далечна, веројатно дваесетгодишна перспектива. На секој што малку се разбира во политика и дипломатија, тоа мора да му биде јасно.