НАЈТАЖНИОТ И НАЈТЕЖОК ДЕН И ДЕНОТ ПРЕД ХРИСТОВОТО ВОСКРЕСЕНИЕ – Велики петок и Велика сабота

Велики Петок е најтажниот и најтешкиот ден за Божјиот Син – Исус Христос. Во овој ден Христос претрпе безброј исмејувања, маки и енормно страдање. Тоа е денот во кој е распнат на крст невиниот Исус Христос – „измачуван за нашите беззаконија и мачен за нашите гревови е жртвуван за гревовите на целото човештво“.

На Велики петок Исус е погребан во камен ковчек во пештера, пред која се поставува стража и огромен камен на влезот. На овој ден во храмовите имаат литургии во чест на неговата смрт. Верниците на Велики петок одат во црква, минуваат два пати под масата за здравје, и ја бакнуваат иконата со распнатиот Исус Христос.

На утринската служба се читаат дванаесет извадоци од Евангелието, кои раскажуваат за страдањата на Исус Христос. На богослужбите верниците држат во раце запалени свеќи кои го симболизираат величието на Спасителот за време на страдањата и духовното битие на христијаните. Неслучајно токму во овој ден од Страсната седмица постот е особено строг – не се јаде и не се пие дури ни вода.

На Велики петок, кога Спасителот умира на крстот, во текот на денот не се служи Света Литургија.

На вечерната служба во храмот се раскажува за Христовата смрт – посветена на погребот на Спасителот. Пред почетокот на службата, во средината на храмот се крева „гробот“ Христов, украсен со цвеќиња, а на престолот се става иконата. Таа претставува парче ткаенина, на кое е извезан ликот на Спасителот.

Богослужбата е посветена на страдањата и смртта Христова. Една од богослужбите што е прифатена да се извршува на службата на Велики петок, се нарекува „Плачот на Богородица“. Оваа молитва се чита во меморијата на душевните страдања на Дева Марија, која стоела до крстот на својот син и го повикуваме постапувајќи тажни зборови.

За време на богослужбата од олтарот се извезува ткаенината, со која е завиткано телото Христово по соборувањето од крстот. Откако се изнесува ткаенината на вечерната богослужба, со неа се кружи околу храмот и симболично се означува погребот на Христос. На крајот на службата свештеникот ја зема ткаенината од престолот и ја положува на „гробот“ – во центарот на храмот.

Велика Сабота е вториот ден на христијанската жалост и во исто време последниот ден пред Велигден. Се одбележува со длабока почит и тишина, бидејќи се верува дека на тој ден Исус Христос бил физички во гробот, духовно во адот, а во исто време на престолот со Отецот и Светиот Дух. Овој ден  го симболизира преминот меѓу старото и новото време – крајот на вековите во кои се празнувала саботата и почетокот на новата ера, во која се празнува денот на Христовото Воскресение. Во храмовите ширум светот овој ден се поминува во молитва, тишина и литургии, а верниците со запалени свеќи ја бакнуваат плаштеницата – симболичниот гроб на Христос.

Во Ерусалим, најсветото место на христијанството, на денешен ден верниците го сведочат чудото на „Благословениот оган“ во црквата на Светиот гроб, што дополнително го зајакнува значењето на овој ден за православните верници.

Велика Сабота е ден кога верниците се повлекуваат во тишина, размислување и молитва. Тоа е време кога не се слави, туку се подготвува – духовно, емотивно и семејно – за Велигден, најрадосниот христијански празник. Без разлика дали ја почитувате традицијата преку обичаите, бојадисувањето јајца или правејќи добри дела, овој ден носи порака на надеж, верба и нов почеток.

Велика Сабота е ден кога верниците се повлекуваат во тишина, размислување и молитва. Тоа е време кога не се слави, туку се подготвува – духовно, емотивно и семејно – за Велигден, најрадосниот христијански празник. Без разлика дали ја почитувате традицијата преку обичаите, бојадисувањето јајца или правејќи добри дела, овој ден носи порака на надеж, верба и нов почеток.

Тоа е момент на тишина, надеж и вера – кога во длабока молитва се чека Христовото ветување за Воскресението. Околу полноќ, со велигденската литургија завршува периодот на жалост и започнува радоста на Воскресението.